Een fotoproject met vintage Minolta’s en de magie van analoge film.
Het is meivakantie en geïnspireerd door Social-Media's waarop regelmatig analoge foto's geplaatst worden gemaakt door enthousiaste fotografen, ben ik van plan om ook maar weer eens aan de slag te gaan met een fotorolletje.
Er is iets bijzonders aan het vasthouden van een oude analoge camera: het gewicht, de mechanische klik van de sluiter, het ritueel van het laden van film en vooral het wachten op het eindresultaat. Niet meteen, maar pas wanneer je na het inleveren van het rolletje het ontwikkelde materiaal na enige tijd weer in je handen krijgt en de nieuwsgierigheid de overhand neemt, is het gelukt?
Het is meivakantie en geïnspireerd door Social-Media's waarop regelmatig analoge foto's geplaatst worden gemaakt door enthousiaste fotografen, ben ik van plan om ook maar weer eens aan de slag te gaan met een fotorolletje.
Er is iets bijzonders aan het vasthouden van een oude analoge camera: het gewicht, de mechanische klik van de sluiter, het ritueel van het laden van film en vooral het wachten op het eindresultaat. Niet meteen, maar pas wanneer je na het inleveren van het rolletje het ontwikkelde materiaal na enige tijd weer in je handen krijgt en de nieuwsgierigheid de overhand neemt, is het gelukt?
Een terugkeer naar analoge fotografie met Minolta, het merk waarmee alles is begonnen
Voor dit project duik ik in de wereld van klassieke Minolta’s. Na een paar Praktica camera's kocht ik mijn eerste 'uitgebreide' camera in 1985/1886. Ik zat in dienst bij de Luchtmacht in Duitsland en in de tax-free shop kocht ik de Minolta 7000, toen een revolutionaire camera vooraal door de AutoFocus. Later Kocht ik de professionele 9000 met de bijbehorende motordrive. Daar gingen maar liefst 12 AA batterijen in, dus niet alleen sjouwde je een breuk maar een rolletje van 36 opnames vloog er doorheen als je niet oplette. Helaas kwam ik er enige tijd geleden achter dat de batterijen in de body hadden gelekt en na proberen is er geen leven meer in te krijgen. Jammer. De drive doet het overigens nog wel als een tiererlier.
Enige jaren geleden kwam ik in het bezit van een Dynax 7 en een 9Xi. Deze heb ik echter tot nu toe nooit gebruikt dus het was wel even spannend of ze het nog zouden doen.
De 9xi gebruikt een 2CR5 batterij in de body en 4 x AA in de grip, maar niet tegelijk omdat de grip op de plek van de batterij in de body verdwijnt. Je moet dus 2 verschillende batterijen bij je hebben afhankelijk of je wel of geen grip gebruikt.
De 9xi is Minolta's derde generatie AF camera en kwam uit in 1992 als Minolta's vlaggenschip van de xi-serie. De camera viel op door het gladde futuristische uiterlijk, het minimale gebruik van knoppen én een snelste sluitertijd van 1/12.000 seconde, een flits-synchronisatie van 1/300 sec en 4,5 foto's per seconde. De knoppen die er zijn hebben meerdere functies en de camera heeft ook het "creative card system" waarbij speciale functies op verschillende los verkrijgbare kaartjes staan. Dat bracht helaas weer extra kosten met zich mee en werd echt nooit een groot succes.
De camera ligt verassend goed in de hand, zeker met de grip. Echter op de grip ontbreekt een extra ontspanknop (wat vrij normaal is op een grip of winder) dus staande foto's maken is dan weer minder fijn.
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi en AF 50mm f/1.4
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi
In 1998 kwam de 5e generatie uit met o.a.De Dynax 7. Waar de 9xi zeer weinig knoppen heeft blinkt de 7 uit in heel veel knoppen. In totaal heeft de 7 maar liefst 10 draaiknoppen, 13 drukknoppen (twee vergrendelknoppen op de draaiknoppen niet meegerekend), 4 schakelaars, een multi-controller en sensoren bij de zoeker en op de handgreep. De VC-7 batterijgrip niet meegerekend.
In de body gaan 2 CR123 batterijen en 4 x AA in de grip. En deze kunnen, in tegenstelling tot de 9xi, tegelijk gebruikt worden. Als de CR123 batterijen leeg zijn blijft de camera via de AA's in de grip gewoon werken.
Minolta Dynax 7 met VC-7 grip en AF 24-50mm f/4.0
Minolta Dynax 7 met VC-7 grip
Een XG-1 kwam samen met een paar lenzen via Catawiki in huis. Hier gaan 2 LR44 knoopcellen in en na het plaatsen lijkt alles het te doen. Nu hopen dat de achterkant lichtdicht is want het vilt ziet er wat versleten uit. Maar wellicht geven wat 'light-leaks wat charme aan de foto's.
Minolta XG-1 met MD 50mm f/2.0
Alle drie de camera's hebben de juiste batterijen en ze doen het.
Het wordt dus nu tijd om te ontdekken of deze camera’s, ondanks hun leeftijd, nog steeds verrassende beelden kunnen creëren.
Maar welke film kies je als je de tijdloze esthetiek van zwart-wit wilt vastleggen? Ga ik voor de iconische Kodak Tri-X, met zijn rijke contrast en korrel, of voor de Britse klassiekers Ilford HP5 of XP2, bekend om hun veelzijdigheid en unieke toonbereik?
Na een bezoek aan CameraNu Rotterdam is het geworden: Tri-X en HP5 en ik heb toch ook meteen 2 rolletjes kleur gekocht: Kodak UltraMax 400 en Fujifilm 400.
Na een bezoek aan CameraNu Rotterdam is het geworden: Tri-X en HP5 en ik heb toch ook meteen 2 rolletjes kleur gekocht: Kodak UltraMax 400 en Fujifilm 400.
Vlnr: Kodak Ultramax 400, Fujifilm 400, Ilford HP5 plus en Kodak Tri-X
Alle fotorolletjes hebben hun eigen karakter. Het wordt sowieso weer wennen aan het wachten, het omgaan met beperkingen en vooral de uiteindelijke conclusie: Eenmalig?, of wordt het een standaard aanvulling op mijn portfolio?
iPhone 13 Pro, panoramamode