Een fotoproject met vintage Minolta’s en de magie van analoge film.
het is meivakantie en geïnspireerd door Social-Media's waarop regelmatig analoge foto's geplaatst worden gemaakt door enthousiaste fotograven, ben ik van plan om ook maar weer eens aan de slag te gaan met een fotorolletje.
Er is iets bijzonders aan het vasthouden van een oude analoge camera: het gewicht, de mechanische klik van de sluiter, het ritueel van het laden van film en vooral het wachten op het eindresultaat. Niet meteen, maar pas wanneer je na het inleveren van het rolletje het ontwikkelde materiaal na enige tijd weer in je handen krijgt
het is meivakantie en geïnspireerd door Social-Media's waarop regelmatig analoge foto's geplaatst worden gemaakt door enthousiaste fotograven, ben ik van plan om ook maar weer eens aan de slag te gaan met een fotorolletje.
Er is iets bijzonders aan het vasthouden van een oude analoge camera: het gewicht, de mechanische klik van de sluiter, het ritueel van het laden van film en vooral het wachten op het eindresultaat. Niet meteen, maar pas wanneer je na het inleveren van het rolletje het ontwikkelde materiaal na enige tijd weer in je handen krijgt
en de nieuwsgierigheid de overhand neemt, is het gelukt?
Een terugkeer naar analoge fotografie met Minolta, het merk waarmee alles is begonnen
Voor dit project duik ik in de wereld van klassieke Minolta’s. Na een paar Praktica camera's kocht ik mijn eerste 'uitgebreide' camera in 1985/1886. Ik zat in dienst bij de Luchtmacht in Duitsland en in de tax-free shop kocht ik de Minolta 7000, toen een revolutionaire camera vooraal door de AutoFocus. Later Kocht ik de professionele 9000 met de bijbehorende motordrive. Daar gingen maar liefst 12 AA batterijen in, dus niet alleen sjouwde je een breuk maar een rolletje van 36 opnames vloog er doorheen als je niet oplette.
Helaas kwam ik er enige tijd geleden achter dat de batterijen in de body hadden gelekt en na proberen is er geen leven meer in te krijgen. Jammer. De drive doet het overigens nog wel als een tiererlier.
Helaas kwam ik er enige tijd geleden achter dat de batterijen in de body hadden gelekt en na proberen is er geen leven meer in te krijgen. Jammer. De drive doet het overigens nog wel als een tiererlier.
Enige jaren geleden kwam ik in het bezit van een Dynax 7 en een 9Xi. Deze heb ik echter tot nu toe nooit gebruikt dus het was wel even spannend of ze het nog zouden doen.
Minolta Dynax 7 met VC-7 grip en AF 24-50mm f/4.0
Minolta Dynax 7 met VC-7 grip
Voor de Dynax 7 had ik niet de juiste CR123 batterijen in huis maar deze werkt ook via 4 AA's in de grip dus die kan gebruikt gaan worden. Ik schaf wel een paar CR123 batterijen aan die in de body horen samen met 2 LR44 knoopcellen voor de XG-1. De 9Xi gebruikt dan weer 2CR5 maar dat komt denk ik wel wel een keer.
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi en AF 50mm f/1.4
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi en AF 50mm f/1.4
Minolta Dynax 9xi met battery grip BP 9xi
Minolta XG-1 met MD 50mm f/2.0
Het wordt dus nu tijd om te ontdekken of deze camera’s, ondanks hun leeftijd, nog steeds verrassende beelden kunnen creëren.
Maar welke film kies je als je de tijdloze esthetiek van zwart-wit wilt vastleggen? Ga ik voor de iconische Kodak Tri-X, met zijn rijke contrast en korrel, of voor de Britse klassiekers Ilford HP5 of XP2, bekend om hun veelzijdigheid en unieke toonbereik?
Ze hebben allemaal hun eigen karakter. Het wordt sowieso weer wennen aan het wachten, het omgaan met beperkingen en vooral de uiteindelijke conclusie: Eenmalig?, of wordt het een standaard aanvulling op mijn portfolio?